25 юли 2010 г.

Морето ме вика...

Никога вече няма да кажа, че не обичам да ходя на море. Или поне няма да казвам, че мразя...
Тази година изглежда ще се размина с това преживяване и осъзнах, че всъщност обичам морето. Обичам да се плацикам във водата, да лежа на горещия пясък, да се разхождам по тихите алейки из града, да си купувам множество герданчета и гривни от миди, които най-вероятно никога няма да сложа. Но ето- тази година няма кой да ме заведе. И какво да правя аз?
Една приятелка ме покани да отида с нейното семейство, но все още се чудя няма ли да е прекалено неудобно така да им се натреса. Ще ми се просто да си стегна куфарите и да се метна на следващия влак. Но а) нямам нужните средства, за да преживея и един ден на нашето крайбрежие; и б) родителите ми ще се поболеят от страх (: Така че ми остава само да кисна в София и да се надявам с цялото си сърце да ме пуснат да отида с тази приятелка и да си прекараме страхотно...

Art by theredgirl